Het is nu al juli, en Lauren is nu 18 weken. Het gaat hardstikke goed met ons.

Ik volg wat Lauren aangeeft, als ze honger heeft, krijgt ze te eten, als ze moe is gaat ze slapen. Ze slaapt bij mij in bed, en we hebben daar vorige week haar bedje naast gezet, zodat we iets meer ruimte hebben.

We gebruiken katoenen luiers, en dat bevalt ons super. We hebben tot nu toe een service gebruikt, die brengen je schone luiers, en komen iedere week de vieze ook ophalen. Vanaf augustus ga ik mijn eigen luiers wassen, we zien wel hoe dat gaat.

Lauren heeft ook al een keer van buik naar rug gerold, maar dat is nu niet meer zo interessant. Ze is een vrolijke baby, ze lacht naar iedereen en vindt het heerlijk om te kletsen.

Hier nog wat foto's.

I'm a Queen, when mommy is not around.

Wat een gezicht.

mooie jurk he?

Relaxen op bed.

In het zwembad.

Heerlijk lachen


Wie is dat nou?


Halve Canadees.

Canada Day Parade bekijken.

Op het strand in Sauble Beach.

Ze vindt het heerlijk om gedragen te worden. En op deze manier kan ik nog dingen in huis doen, of makkelijk met de bus ergens heen gaan.

Heb al heel lang niks meer van me laten horen. Maar de meeste mensen hebben via Facebook of Hyves wel gehoord dat alles tijdens de zwangerschap goed is gegaan, en dat we nu een prachtige dochter hebben. Haar naam is Lauren Abbey Halyk, geboren op 14 maart 2010, om 19.05.

Even wat achtergrond informatie over hoe het hier aan toe gaat. Ik ben hier bij een groep midwives, verloskundigen, gegaan zodat ik een thuis bevalling kon hebben. Je krijgt 3 verloskundigen toegewezen, en die ontmoet je tijdens je zwangerschap ook allemaal. De kans is zo het grootst dat een van je verloskundigen tijdens jou bevalling aanwezig kunnen zijn. De mijne waren Stephanie, Melanie en Cathy.

Op zaterdag morgen werd ik wakker, en het leek alsof ik in mijn broek geplast had. ik wist niet zeker of mijn vliezen waren geboren, dus ik liet het er maar bij. Pap en mam zouden die dag langs komen, zodat we samen naar Brantford konden gaan. Toen ze hier aankwamen, vond ik het verstandiger om toch maar hier te blijven, dus is Colin met ze mee gegaan. Ik heb in de tussentijd mijn tas ingepakt, en was met Miriam aan het kletsen. Die zei meteen bel je verloskundige.
Zodra Colin en pap en mam terug waren, heb ik dat ook gedaan, Stephanie was on call, dus die belde me terug. Eerst wilde ze dat ik zelf de vloeistof zou testen, en ze zou over een uur terug bellen. Een paar minuten later belde ze terug, en zei ze dat ze toch maar zelf langs kwam. Toen ze hier 40 minuten later aankwam, heeft ze getest, en het waren inderdaad mijn vliezen die gebroken waren. Omdat ik groep B streptokokken had, zou ik tijdens de bevalling antibiotica via een infuus moeten krijgen. Dit zou evt thuis kunnen gebeuren, maar aangezien ik helemaal geen weeen had, vond ze het verstandiger om meteen naar het ziekenhuis te gaan. Dit was wel even een schok, aangezien we van plan waren een thuis bevalling te doen.
Gelukkig kon ik me hier snel overheen zetten. Colin raakte even in paniek, want hier had hij niet op gerekend, maar zodra we in het ziekenhuis waren, was dat ook weer over.
In het ziekenhuis werd ik meteen naar een kamer gebracht, en kreeg ik van Stephanie een infuus voor de antibiotica, en voor de oxytocin, dat is de drug die de weeen op zou wekken.

Het was nu ongeveer 17.00 uur. Een paar uur later was er nog steeds niks aan de hand, geen weeen. Stephanie keek of ik al iets van ontsluiting had, en op dat moment kwam mijn infuus eruit. Omdat ik zo'n lastige aders heb, ging Stephanie een andere verloskundige, Tahareh,erbij halen, die probeerde het eens, en kreeg helaas ook geen goeie plek, dus toen nog een andere verloskundige, Leah, erbij gehaald, en die probeerde het 2 keer, en nog steeds niks. Dus toen maar een verpleegster, en die kreeg het gelukkig wel meteen.
Daarna gekeken wat ik aan ontsluiting had, en het was pas 2 cm. Ze hebben de oxytocin toen iets hoger gezet. Om 1 uur werd ik wakker gemaakt, ze konden toen wel zien dat er die avond toch echt niets zou gebeuren. Met zoveel oxytocin zou je niet gewoon moeten kunnen slapen. Dus ze besloten om het voor nu te laten, en iedereen naar bed te sturen, zodat we de volgende ochtend opnieuw aan de gang konden.

Ik werd naar een andere kamer gebracht, Colin naar huis gestuurd, en de verloskundige ging ook naar huis. Ik heb die nacht niet super geslapen, want ik lag op de kamer met een dame die de dag vantevoren een keizersnee had gehad, en een erg drukke baby had. De volgende ochtend heb ik lekker ontbijt besteld, en rond 9.30 kwam Tahareh met de mededeling dat Stephanie voedselvergiftiging had en dat zij het dus zou overnemen. Het verbaasde me niet echt, deze bevalling zou geen normale bevalling zijn. En al helemaal niet zoals wij gepland hadden.

Met Tahareh gingen we weer naar een kamer, kreeg ik weer Oxytocin, en was het weer wachten.
Ik heb lekker tv liggen kijken, en Colin heeft iedereen via telefoontjes op de hoogte gehouden. De ouders en zussen zaten nu wel erg in de spanning. Ik werd weer een keer nagekeken, en nog steeds maar 2 cm. Om 16.00 uur kwam Dr Chang langs, en die concludeerde nog steeds 2 cm. Hij gaf me nog een uur om fatsoenlijke weeen te krijgen, en als alles hetzelfde bleef moesten we toch over een keizersnee na gaan denken.
Ik kreeg toen de dokter weg ging toch iets van weeen, ze waren niet echt sterk, en zodra ik op mijn zij ging liggen waren ze weer verdwenen. Niet echt positief dus. Colin en ik hadden al overlegd dat als ik nog steeds 2 cm had, en nog steeds geen weeen als de dokter terug kwam. Dat ik dan een keizersnee zou krijgen. Ik was kapot, en wilde nu deze baby wel eens zien.
Dr Chang kwam om 17.30 zoiets terug, en er was niks veranderd. Een keizersnee dus. Hij zou alles klaar gaan maken. Tahareh kwam toen naar ons toe, en deelde mee dat ze te moe was om bij ons te blijven. Ze vond het niet verantwoord, omdat zij degene zou zijn die voor de baby moest zorgen. We kregen dus midwife nummer 3, Leah, gelukkig had ik haar ook al ontmoet. Zij was degene die me 2 keer met een naald gestoken had, en dat was ik niet vergeten. Dat kreeg ze dus ook meteen te horen. Leah had ook een leerling midwife bij zich, en dat vond ik ook prima. Op dat moment maakte me het niks meer uit. ik denk dat het 18.00 was toen ik naar de operatie kamer gereden werd. Ik kreeg een ruggeprik, en moest toen snel plat liggen. Colin zat naast me, en we waren gewoon aan het kletsen toen ze de baby eruit haalden. Dit was wel een erg makkelijke bevalling zo, ik hoefde zelf helemaal niks te doen. Het duurde ongeveer 10 minuten, en om 19.05 was Lauren geboren. Colin is met haar naar boven gegaan, terwijl ik dicht genaaid werd, en daarna naar de recovery kamer gebracht werd.
Ik heb daar blijkbaar 3 uur gelegen. Colin was al helemaal in de stress omdat het langer duurde dan hij eerder gehoord had, dus hij dacht dat er iets mis was. Maar ze waren gewoon langzaam.
Het was 10.30 toen ik Lauren voor de eerste keer in mijn armen kreeg. Ze hadden haar nog niet aangekleed, zodat ik dat zelf kon doen. Ik heb haar eerst de borst gegeven, en dat ging meteen super goed. Daarna heb ik haar aangekleed, en is ze terug gegaan met de verpleegster, zodat we allemaal konden slapen. Colin is die nacht naar huis gegaan, en is de volgende ochtend weer terug gekomen.

De hele bevalling was helemaal anders dan gepland, maar dat maakte helemaal niks uit. Het eind resultaat was hetzelfde. Een prachtige dochter.